در کنج شب تار وسیاه و مغموم           چون سرو بسان پهلوانان هستم

آن تیر تو خورد بر دل من باز گشودم          لب رابه ثنا و دل خود را به شراره

من نیز همان بنده ی بی جور وجفایم          بنما بنما به نگاهم لب مژگان ترانه

گویم به توای دل به کناره ننشستم          این دل به میانه کند این رقص زمانه

در کنج زمانه به کناره بنشستی          ای دوست منم برده ی این میکده خانه

جام معرفت را تا که از توبستاندم          در دل بکنم رقص دراین صفحه زمانه

پس شعر کنم در ورق دل به ثنایت          من راز بدم در ره تو ای یگانه

ادامه ی شعر اخراجیهای ۲ که خودم سرودم:

"فیلم یعنی رنگ ظلمت روی بوم          سعی در تشویش اذهان عموم

بحث ماالبته دوغ وماست نیست          قصه ی این فیلم گر چه راست نیست

در زمانی دور تر از ماد ها          در نزاعی سخت با جلادها        

عده ای رفتند حج حاجی شدند          عده ای ماندند واخراجی شدند"

*من نه آن حاجی نه آن اخراجیم         در زمانش حاجی و اخراجیم

فیلم  را معنی بکردم در جهان         آری من غوغا بکردم در جهان

*در سرای آخرت روز جزا         در میان شاهدان روحی فدا

خارجم از جرگه ی آن شاهدان        من نمی تانم بمانم در جهان

*حاجی هم کم نیست،آری در جهان         با خدا هستند ،آری در جهان

عده ای هم در جهان هستند کثیر        بینشان تودر جهان تو ای بصیر

آن کسان هستند در اوج ریا        در جدالی سخت با اخراجیا

در کلام خود دم از تقوازنند       لیک،روی گل همی هم پازنند

در دل خود پشت خلق پالان کنند       در نقاب آن ریا،جولان کنند

من نمی خواهم بباشم این چنین       وضع ایشان همچم یک میدان مین

*شعر گویم من بر اخراجیان       در نگاه مردمان واماندگان

*قصه ی این فیلم در اوج صفا        مردمانش هم که در اوج وفا

بهر کشور،سوی حق،سوی خدا        دور از هرگونه تزویر و ریا

جنگ کردن رو به دشمن روی بوم      باعث تغییر اذهان عموم

*روی بوم سینما در عمق جان       در کنا دوستان آن رهروان

رهروان راه باقی،جبهه ها       پس به یاد شاهدان وبچه ها

جنگ کردیم روی بوم بهر خدا        تا نباشد بحث ما از ان جدا

بحث ما البته دوغ و آب نیست        ناظر این فیلم گر چه خواب نیست

ناظر این فیلم در ذات کلام      جویش وجوشش کند،لا والسلام

*عده ی مانده که اخراجی شدند       در نهایت نزد حق حاجی شدند

بگذرم از شعر در اوج کلام      بَه که شعرم تام شد،پس والسلام

فریادهانمودم،فریاد بی کفایت          گر نکته دان عشقی بشنو تواین شکایت

بی شک وبی شکایت نبود جهان اما          تواز خودت براما رازی نما برما

عهدم بشد بباطل از درد ازنهادم          خود را برای تو دوست تسلیم ها نمودم

رازی بگویم به توتا به جهان نباشد          آن راز رابدارو تا آنکه بازباشد

بی جوروبی جنایت منت نهادی بر من          تویی همه امیدم،بعد از خدا تودرمن

آنراز را چنین گفت،آن آشنای پنهان          که قدرت آدمی بود نهان وپنهان

نفهمیدم من آن را تاکه خودم رسیدم          به آن سخن زمانی که آن را بدیدم

دیدن آن روایت بر من نبود پنهان          نهانی وجودش در آن زمان،عریان

سختی و پشتکار است راز نهان تو راز          گر بشنوی وبندی آن راز نیست هیچ راز

شهیدان کربلا را ببین          که پرپر شدنـد در راه دیــــن

گل پرپر دشت ما،یا حسین          شهید است در راه احقاق دین

ز هجر تو شد گریه آن چشم من          ردای شـهادت،آیـیـن مـن

شوم ریزریز بهر تو ای حسیــن          جز این به نباشد،آیین من

چنان کن مرا مخلص درگهت          که من نوکر نوکر درگهت

کـنـم بــار ها جان بی ارزشـم          فدای غـلامــان آن درگـهــت

شدست دیده ام پر زخون،ندیدم تورا          مثال دل پر زخون،ندیدم تورا

نـــشــایـــد کـه اشکـــم بریزد کـثـیـر         به اندازه ی بحر،نـبـیـنم تـورا؟

چنان شعر من در تو آمـیـخـتست          که گویی نگاهم به تو دوختست

چنان در دلم رخنه کن ای حسین          که گویی دلم بهر تو سوخــتست

چگــونه رثای تو را گــویـمـت          من کمترین باب تو گویمت

دل من ز تو سخت گشته حزین          نتانــم که میزان آن گویمت

راز